“Araz"ın gələcəyi çox tez gələcək - YAZI

80-ci illərin yay aylarında Naxçıvana gedəndə günüm stadionda keçərdi. Günəşin altında yanmış tribunalar, tozlu yollar, amma təmiz futbol sevgisi…

İkinci liqanın əvvəl 9-cu, sonra 7-ci zonasında keçirilən oyunları izləyirdim. Meydana çıxan əsas heyətin demək olar ki, əksəriyyəti Naxçıvan futbolunun öz yetirmələri idi. Adlarını bir-bir sadalamaq olar...o siyahı həm uzundur, həm də qürurverici bir tarixdir.

Son iyirmi ildə "Araz" peşəkar liqada çıxış edəndə hər zaman yanında olmuşam. Təkcə tribunada yox, quruculuq mərhələsində də, çətin günlərində də. Mənəvi dəstəyimi əsirgəməmişəm, çünki "Araz" mənim üçün sadəcə futbol klubu deyil, bu torpağın yaddaşı, inadkarlığı və kimliyidir.

İki ildir ki, "Araz"ın Muxtar Respublikadan uzaq qalması məni ciddi şəkildə qıcıqlandırır. Bu, sadəcə coğrafi ayrılıq deyil, mənəvi boşluqdur. Sovet dönəmində Naxçıvan stadionu böyüklüyünə görə respublikanın üçüncüsü idi. Bu gün isə o stadionun yaşıl rəngə həsrət qalması faciədir. Tribunalar susub, meydan nəfəs almır.

Təbii ki, sual verən kimi hazır cavab da var: guya islahatlar proqramı çərçivəsində gələcək illərdə 30 minlik, dünya standartlarına uyğun stadion tikiləcək. Və guya "Araz" da onda Naxçıvana qayıdacaq. Bu “gələcək” sözünü biz illərdir eşidirik. Hər dəfə bir az daha uzaqdan.

İbrahim Nəbioğlunun kitabının adı yadıma düşür: “Gələcək çox tez gələcək”. Amma və lakin bu torpaq üçün, bu stadion üçün, bu azarkeş üçün o gələcək nədənsə həmişə gecikir.

TAHİR TAHİROVİÇ