Formal təmsilçilik, “Araz-Naxçıvan”ı düşüşə aparan qərarlar - YAZI

Azərbaycan futbolunda bəzən elə qərarlar qəbul olunur ki, meydandakı nəticələrdən çox, həmin addımların arxasında dayanan düşüncə tərzi müzakirə mövzusuna çevrilir.

“Araz-Naxçıvan”ın Elmar Baxşıyevlə yolları ayırması da məhz bu kontekstdə dəyərləndirilməlidir. Çünki ortaya çıxan mənzərə idman prinsiplərindən daha çox idarəçilik ziddiyyətlərini ön plana çıxarır.

Reallıq ondan ibarətdir ki, Elmar Baxşıyev dönəmi Naxçıvan təmsilçisinin tarixində ən məhsuldar mərhələ kimi yadda qalıb. Komanda onun rəhbərliyi altında turnir cədvəlinin aşağı pillələrindən çıxaraq Premyer Liqada bürünc medallara sahib olub, klub tarixində ilk dəfə avrokuboklara vəsiqə qazanıb və UEFA Konfrans Liqasında debüt mövsümündə mərhələ adlayıb.

Cari çempionatda da kollektiv qış fasiləsinə qələbə ilə yollanıb və üçüncü pillədən cəmi iki xal geri qalırdı. Belə bir fon üzərində nəticələrin “qeyri-qənaətbəxş” kimi təqdim edilməsi idman məntiqi baxımından əsaslandırılmış görünmür.

Klubun rəsmi mövqeyi ilə prosesin real gedişi arasında isə ciddi uyğunsuzluq diqqət çəkir. Rəhbərlik ayrılığı nəticələrlə əlaqələndirsə də, yeni baş məşqçi Andrey Demçenkonun açıqlamaları göstərir ki, ukraynalı mütəxəssis hələ noyabrın əvvəlində Bakıda olub. Bu fakt Elmar Baxşıyevin dekabrın 23-də istefaya göndərildiyini nəzərə aldıqda, məşqçi dəyişikliyinin son oyunların nəticələrindən asılı olmayaraq əvvəlcədən planlaşdırıldığını ehtimal etməyə əsas verir. Halbuki həmin vaxt Premyer Liqada vəziyyət nə böhran həddində idi, nə də fövqəladə tədbir tələb edirdi. Yeni baş məşqçinin naxçıvanlılara gəlişi heç nəyi düzəltmədi. Əksinə, vəziyyət daha da pis oldu. Komanda yeni mütəxəsislə çıxdığı 4 oyundan 3-də məğlub olub, 1 bərabərliyi var. Dünən “Sabah”a 4:1-lik məğlubiyyət isə vəziyyətin nə dərəcə də pis olmasının nümunəsidir.

Məsələnin başqa tərəfi isə “Araz-Naxçıvan”ın illərdir həll olunmayan struktur problemləridir. Klub Premyer Liqa təmsilçisi olsa da, hələ də öz stadionuna və tam funksional məşq bazasına sahib deyil. Ev oyunlarının Bakıda keçirilməsi, Naxçıvanla faktiki bağlılığın zəifliyi region klubu anlayışını formal xarakterə çevirir. Bu şərtlər altında komandanın bütün yükünü texniki heyətin üzərinə qoymaq, uğursuzluğun səbəbini yalnız məşqçi amili ilə izah etmək sağlam idarəçilik yanaşması sayıla bilməz.

Bundan əlavə, məşqçi dəyişikliyinə bu qədər tez və asan qərar verilməsi klubda uzunmüddətli planlamanın olmadığını göstərir. Strateji xətt formalaşmadan, davamlılıq təmin edilmədən inkişafdan danışmaq mümkün deyil. Bu gün Elmar Baxşıyev, sabah Andrey Demçenko, bir müddət sonra isə başqa bir ad… Lakin yanaşma dəyişmirsə, adların dəyişməsi də real dönüş yaratmayacaq.

Nəticə etibarilə, “Araz-Naxçıvan”da yaşananlar bir şəxsin gedişi ilə bitmir. Problem daha dərindir və klubun idarəçilik fəlsəfəsinə, şəffaflıq səviyyəsinə və uzunmüddətli baxışına bağlıdır. Bu suallar cavabsız qalarsa, uğursuzluqlar isə qaçılmaz olacaq.

NİHAT KƏRİMLİ