
Azərbaycanlıyıq. Bizdə münasibət, hörmət, çörək kəsmək, zarafatlaşmaq çox normal şeydir.
Eyni mühitdə olan adamların bir-birini tanıması da təbiidir. Klub rəhbəri ilə hakimlər eyni sektordandır, tədbirdə rastlaşır, çay içir, zarafat edirlər. Bu, özü-özlüyündə ayıb bir şey deyil. Hətta alqışlanası addımdır. Amma meydanın ortasında azarkeşlərin, jurnalistlərin gözü önündə bunu etmək?
Problem nədir? Deyir yaxın adamın xətrinə dəyməzlər. Məsələ buradadır. Buradakı şəxslərin peşəkarlığına zərrə şübhəm yoxdur. Əminliklə də deyə bilərəm ki, nə Rəşad Əhmədov, nə də Kamran İsmayılov səmimi münasibətlərini işə qatmırlar. Yaxşı, mən buna inanıram. Bəs, siravi azarkeş? Oyundan öncə bu görüntüləri görən fanat nə düşünəcək? Bunu fikirləşmisiniz, cənablar?
Digər tərəfdən, sosial şəbəkə dövrüdür. Bir şəkil, bir video kifayətdir ki, söz-söhbət başlasın. Futbolda isə söz-söhbət od kimidir. Tez alışır və yayılır, can alır...
Dostluq etmək, səmimi olmaq, zarafatlaşmaq problem deyil. Məsələ görüntüdür. Mənim görüb, anladığımı Qazaxın Daş Salahlı kəndinin sakini Gəray başqa cür qavrayır, yozur və beynində fərqli şeylər düşünür. Bunun günahkarı kimdir? Təbii ki, görüntünü yaradan şəxslər.
Futbol sırf oyun deyil, həm də inamdır. Azarkeş inansa ki, sistem ədalətlidir, sakitləşir, ona uyğun davranır. İnamsızlıq yarananda isə hər qərar qalmaqala çevrilir.
Cəmiyyətimizdə insanlar “hər şey münasibətlə həll olunur” düşüncəsi yaşayırlar, nəfəs alırlar. Demirəm ki, bir-birilərinə düşmən kimi davransınlar, heç salam verməsinlər. Amma peşəkar məsafə anlayışı var. Futbolun əsas qaydası budur: "Təmiz olmağın kifayət deyil, təmiz görünmək də lazımdır". Yoxsa bir zarafat, bir əl-qol hərəkəti bütün çempionatı müzakirə mövzusuna çevirə bilər.
Bu, yalnız deyib-gülmək məsələsi deyil. Onsuz da Azərbaycanda hakimlərin reputasiyası itib. İctimaiyyətdə AFFA-ya etibar yoxdur. Məhz belə məsələlər problemlərin daha da böyüməsinə səbəb olur.
Normal liqalarda hakimlər klublarla sosial məsafəni qoruyurlar. Bütün bir çox çempionatlarda ictimai davranış kodeksi mövcuddur. Məqsəd qərəzə inamın yaranmasının qarşısını almaq, sistemin legitimliyini qorumaqdır. Yəni, ədalət yalnız mövcud olmamalı, həm də mövcud kimi görünməlidir.
İLKİN SULTANLI