
“Zirə” son üç ildə Azərbaycanı Avropada ardıcıl təmsil edirdi. Lakin komanda bu mövsüm qitə turnirlərindən kənarda qaldı.
"Qartallar"ın kubokun finalında “Sabah”a uduzması mövsüm boyu gizlənən bütün problemləri ortalığa çıxardı. Bu məğlubiyyət qəsəbə klubunun son ümidlərinin üstündən birdəfəlik xətt çəkdi. Reallıq budur ki, hər şey vaxtından əvvəl bitdi.
Bu gün futbol ictimaiyyəti yaşanan duruma o qədər də üzülmür. Sırf buna görə futbolsevərləri qınamaq olmaz. Çünki komanda ilin ikinci yarısından bəri meydanda futbol oynamırdı. Onlar sadəcə əziyyət çəkirdilər.
Turnir cədvəlinin son sətirlərindəki rəqiblərlə matçlarda belə xallar güc-bəla ilə qazanılırdı. Oyunçuların yaşıl meydanda nə etmək istədiyi başa düşülmürdü. Hücumda yaradıcılıq sıfıra bərabər idi. Heyətin fərdi gücü isə böyük hədəflərə bəs etmirdi. Komanda son qarşılaşmalarda plansız, ruhsuz və gücdən düşmüş görünürdü.
Açıq danışaq. “Zirə" təsadüfən kuboku qazansaydı belə, bu oyunla Avropada uzağa gedə bilməyəcəkdi. Bəlkə də bu uğursuzluq rəhbərlik üçün ən doğru xəbərdarlıq oldu. Zamanında gələn siqnal idi.
Amma bütün bu mənzərədə adamın ən çox heyfi gəldiyi şəxs Rəşad Sadıqovdur. Ölkədə savadlı və gələcəyi parlaq yerli məşqçilər onsuz da çox deyil. Sadıqov isə az büdcə və zəif heyətlə belə, illərdir bu klubu müəyyən səviyyədə saxlayırdı. Lakin futbol təkcə taktika lövhəsində cızılan sxemlərdən ibarət deyil. Qələbə üçün meydanda can qoymaq lazımdır. Enerji və xarakter şərtdir. İndiki komandada isə məhz həmin istəyin itdiyi aydın hiss olundu.
MƏHƏMMƏD HÜSEYNOV